ہندکو انشایئے

چیہڑاں دا بُوٹا

سبحان اللہ اوہ بھی کے دیہاڑا اہیا جدوں ساونڑا دی ہکا مہان بہردی بارشاں بچ، تہند اں بچ ڈبے دے ہک ٹہاکے دی پولی مٹی تے کالے ڈوہنگے چہڑھ گڑکے، زمی پھٹی تے اس بچ کھُبے دے ہک غلغوزے بچوں انگور نکلیا۔ زمینداراں واسطے اوہ دیہاڑا عیدی کولوں کہٹ نہینھ ہوندا جدوں انہاں دی کوئی منجھ،گاں سُوندی اے یا انہاں دی زمی بچ کوئی بُوٹا جمدے۔ ساونڑ مُکیا تے چاچا شیرزمان بھی پولا پولا آپڑے اس ٹہاکے تے آنڑ پہچیا جے ساونڑا دی ترکھی بارشاں نال رُہڑنے والے بنّے بوٹیاں اگے ڈک بنھ کہنّے۔ ٹہاکے بچ پھردے پھردے اس دی نظر جدوں اُس انگورا تے پئی تے بڈٖا خوش ہویا۔ خوش کیوں نہ ہوندا، اس سکے سڑے دے ٹہاکے بچ چیڑاں دا بوٹا اسدی ہک پرانڑیں خواہش اہیی پر دوئی جائیوں پٹے دے بُوٹے اس جائی لانڑیں دے باوجود کامیاب نیہھ ہوندے اہیے۔اوہ بونہہ خوش اہیا تے تاولا تاولا ادھروں اُدھروں نِکے نِکے بٹے چنڑ کے اس دے اُردے پردے ہک ہزیرہ بنڑا یا تے فر سمبلاں تے گراچھیاں دے کنڈے کپ کے اس اُتے آنڑ رخے تاں جے اوہ کہا کپڑیں والیاں دی دراٹی کولوں بچیا رہوے۔ چاچا شیر زمان مستقل طور اتے اس بُوٹے دی ٹہل سیوا کردا رہیا تے کجھ ہی سالاں بچ ایہہ بُوٹا بڈا ہو کے ڈاہلیاں تے چڑہٹیاں نال پہریا گیا۔ فر تے چاچا شیر زمان سرھڈ کپدیاں اس دی چھاواں تلے بہہ کے دوپہری دی روٹی بھی کھاونڑ لگیا تے آپڑے ڈنگر چگانیاں تھک کے دمے بھی کرنڑ لگیا۔ فر ہک دیہاڑے اس دا نکا جاتک موہنڈے نال لوہکی جئی کوہاڑی ٹنگی دی اس پاسے آ نکلیا۔ لکڑ کنڈا تے زمینداراں آں کرنا ہی پیندے۔ اُس بڈیاں بڈیاں ڈاہلیاں دیخیاں تے تڑ پَتڑّی اس بُوٹے نال جُل پلمیاں تے فر ہک ہک کر کے اس دی چوٹڑیں توں ترلے ہک دو ول چھوڑ کے ساریاں ڈاہلیاں کپ کہدیاں۔ بُوٹا تنگ تے مُچ ہویا کیوں جے کوہاڑی دیاں سٹاں چہلنیاں بونہہ اوکھیاں ہوندئین پر اس دی خوشی دی انتہا ہو گئی جدوں اس آں کو ہاڑی دی ہر سٹاں بچوں ایہہ آواز آونڑ لگی کہ”چل توں کسے دے کم آندیں پیا“۔ فِراوہ اس خوشی بچ ہور تیزی نال بدھڑاں شروع ہو گیا۔ چاچا شیرزمان سال بچ چار پنج واری اس کول آندا، اساں غور نال دیخدا تے اس دے اُردوں پرَدوں فالتو کہاہ تے جڑی بُوٹیاں پٹ کے سٹ چھوڑدا تاں جے اوہ ہور تاولا بڈا ہو کہنّے۔اسی طرحیاں کجھ اٹھ، داہ سالاں دا

Read More »