ہندکو افسانے

مکالماتی افسانہ سنجلیاں پچھے

تبریز: اوہ دیخو او! مرادا وی اتاں چڑھدا آندا نے پیا۔۔۔۔ شاہ جی: آوا! اس نائیاں کس دسیا او؟ رشید: پیرو نائی نہی جی۔۔،میرا پھپھیر اے جی۔۔ شاہ جی: ماہ پتے وے لالا! اسدی نسلاں دی گل نہی کیتی او، اسدیاں عادتاں دیخ کے آخیا اے۔ شمریز: پراں دفع کروس جی اساں۔ میں تے آخناں باہرلے دیخاں پر اس آں نہ دیخاں۔۔ رشید: کیوں او؟ تیری تلی تے کے تتا ترئیا س؟ تبریز: کے کھلنے آں لگیدے او،پرائے سرے توں؟ آنڑے دیوس یارا۔۔ اساں دا سنگی ایہی ہیوے نا اہ۔ رشید: تبریزیا! جنڑیا آلی گل کیتی آ۔۔ جنڑا لگیا وے۔کم جدو پھسدے تے اسی مرادے آں وازاں ماردے آں۔ پھولا: اوا! پراں ہٹاس او۔۔ کے ِپدی تے کے ِپدی دا شورہ۔ بڈا آیا اساں دے کم کڈنے آلا۔ تبریز: نہ او، کم تے آندے اساں دے، ساریاں خبراں ایہی تے سٹ دے۔ اس نال سُر رخنا اساں دی مجبوری تے ہیوے۔ شاہ جی: بس کرو او۔۔۔ خلطی ہو گئی اے میرے کولوں۔۔کج ہور گل کرو تے۔۔۔ہن مطلب اے کہ۔۔۔؟ رشید: اساں سارے آں پتا جے کیوں اسی نال رخنے آں۔ گرائیں دی گل اساں دسدے۔ اندرے دیاں کہانڑیاں وی کڈ آنڑدے۔ شمریز: میرے منہوں کج ہور نکل سی نے۔ اگاں۔۔۔۔ کم آندے۔۔ کھوتے دا سر کم آندے اے۔ زنانیاں آلی عادتاں آنس۔۔ کڑی رنگا جا نہ ہوے تے۔ تبریز: تئیں ہر ویلے تو اس کولوں پچھدے رہنا ویں گلاں۔ شمریز: کے پچھدا رہنا او میں تبریزیا؟ خرم: کڑیاں جاتکاں دیاں ساریاں گلان اِسی کولوں پتا لگدیان نا او شمریز! دائی ایہہ مرادا۔آہاہاہا پھولا: آوا!چپ کرو،ہُن۔ ایہہ آن پونچیا وے مرادا مرادا: پراؤ! مچ دور آن بیھندیو۔ سنتھے تکر تے میں ہکی ساہے بچ چڑھ آنا واں۔ پر ہِتھے سنجلیاں کول آندیو آندیو تے تریہے دمے کرینڑےپے جلدن۔بلے بلے اج تبریز ا وی آئے دا۔ تبریز: آؤ او! ماسیریا! لنگ آ ہتھے میرے کول۔ ُمرادا: پھولیا! تیری بے بے تے اج وی چھاؤنڑی آں نہی گئی تے میرا کم اج وی نہ ہویا سمجھو۔ مخے! توں آپ روز جلنے تے توں آپ کیوں اس کٹے نہی بن آنے ایں۔ پھولا: ویرا! بس دو دیہاڑیاں دی گل ایہہ، ہو جلسی تیرا کم۔ پرہا نہی ایں میرا توں۔ دو دن ہور۔ شاہ جی: کے بجھارتاں بجھاندیو او، ماہ تے ککھ سمجھ نہی لگدی پئی۔ مرادا: پیرو تسی دماغ شریف تے زور نہ پایو۔۔ اگے ہی بال اڈار بیٹھے ہو سارے سرے توں۔تساں دی سمجھاں بچ آنڑی وی نہی۔ شمریز: تداں دسیا کس وے

Read More »

مونڈھے تے لدے دے سوال

پَہابی دے فون سنڑماہ بہوں پریشان کر چوڑھیا ایہا ۔ جے تے میرا صاحب اج چھٹی تے نہ ہونداتے میں ہونڑ تانڑیں اس د ر ٹر پیندا ۔ پر اج دفتر دی ساری ذمہ واری میرے سرے تے و ے تے نالے اج30جون دا دیہاڑا اے ۔ اساں بینکاں آلے اسطے خاصا پہَا را جا ہوندا اے ۔ پَہا بی دا فون آپنڑیں جائی ۔ میں آپ انجو وی مختار دروں پریشان جا ایہاں ۔ پچھلے تَرَیھے مہینیاں توں اس دا مزاج بگڑے دا لگدا ایہا پیا، تے طبیعت بچ وی کوئی بڈی تبدیلی آئی دی دیخناں ا یہاں ۔ پَہابی سنڑ آخیاکہ آوَ تے مختار آں کُجھ سمجھاوَ ۔ کل یکم جولائی دی چھٹی وی اے تے دل کر دے کل اس کٹے آں بن ای چھوڑاں ۔ اس خیالے تو بعد فائلاں دیاں وازاں مانہہ آپے در کر کدہا ۔ دوئی واری جدوں پَہابی تے مختار دا خیال آیا تے راتی دے یاراں بجدے اے ۔ چپ چاپ دفتر بچ ای قُفتاں دی نماز پڑھ کے کہرے آں نکلیآں ۔ کل دی چھٹی مختار ناں گزارساں اگر میرے اللہ تے میری ٹبری آں منظور ہویاتے ۔ کہار پہچیاتے کہارے آلی موبائل دی بتی بال کے بوہا کھولیا ۔ دفتر بچ جنریٹر دی وجہ توں ماہ پتہ ہی نینھ لگدا کہ بجلی کدوں گئی، اے تے کدوں آئی اے ۔ بجلی دی کھیڈاں دا مانہہ صرف خالی آلے دیہاڑ ے تے ایتارے آں پتا لگد ا اے یا جدوں راتی آں کر ہے کہار مڑاں تے ۔ روٹی کھاندیو میں ا یہہ تے سوچ کیتی کہ ہنڑ ای ٹبری نے کنوں گل کڈکہناں ۔ کیوں جے چھٹی آلے دیہاڑے اہ نیک بخت جند کاں میرے بچے لا چھڑدی کہ کسی پا سے پھرنے آں جلاں ۔ یا جے میں آخ چھڑاں کے کسی پاسے جلنے سنگیاں نال یا کھلاتے فرانجو کر لاندی اے کہ جنجو اس دی کپی دی انگلی تے میں رتیاں مرچاں سٹ چھوڑیآن ۔ ’’ فرزانہ پہَابی بی دا فون آیا ایہا اج‘‘ میں ڈردیوں ڈردیوں بولیاں ۔ ’’ ہلا!کوں؟خیرتےایہی؟‘‘اہ سر ے آں چیڑے نال کسدی ہوئی بولی ۔ اسدا منہ انہیرے دی وجہ توں ماہ سہی ( نظر) نینھ آندا ا یہا پیا ۔ اس کر کے دلے دا ڈر آپنڑیاں جائی تے ہی ٹکا رہیا وے ۔ فرہمت کیتی تے بولیاں جے ’’ اوہ مختار دی طبیعت دا دسدی ایہے ۔ ٹھیک نینھ‘‘ ۔ مانہہ لگیا کہ ہن بجلی چمک سی ۔ ۔ ۔

Read More »