سبحان اللہ اوہ بھی کے دیہاڑا اہیا جدوں ساونڑا دی ہکا مہان بہردی بارشاں بچ، تہند اں بچ ڈبے دے ہک ٹہاکے دی پولی مٹی تے کالے ڈوہنگے چہڑھ گڑکے، زمی پھٹی تے اس بچ کھُبے دے ہک غلغوزے بچوں انگور نکلیا۔
زمینداراں واسطے اوہ دیہاڑا عیدی کولوں کہٹ نہینھ ہوندا جدوں انہاں دی کوئی منجھ،گاں سُوندی اے یا انہاں دی زمی بچ کوئی بُوٹا جمدے۔ ساونڑ مُکیا تے چاچا شیرزمان بھی پولا پولا آپڑے اس ٹہاکے تے آنڑ پہچیا جے ساونڑا دی ترکھی بارشاں نال رُہڑنے والے بنّے بوٹیاں اگے ڈک بنھ کہنّے۔ ٹہاکے بچ پھردے پھردے اس دی نظر جدوں اُس انگورا تے پئی تے بڈٖا خوش ہویا۔ خوش کیوں نہ ہوندا، اس سکے سڑے دے ٹہاکے بچ چیڑاں دا بوٹا اسدی ہک پرانڑیں خواہش اہیی پر دوئی جائیوں پٹے دے بُوٹے اس جائی لانڑیں دے باوجود کامیاب نیہھ ہوندے اہیے۔اوہ بونہہ خوش اہیا تے تاولا تاولا ادھروں اُدھروں نِکے نِکے بٹے چنڑ کے اس دے اُردے پردے ہک ہزیرہ بنڑا یا تے فر سمبلاں تے گراچھیاں دے کنڈے کپ کے اس اُتے آنڑ رخے تاں جے اوہ کہا کپڑیں والیاں دی دراٹی کولوں بچیا رہوے۔ چاچا شیر زمان مستقل طور اتے اس بُوٹے دی ٹہل سیوا کردا رہیا تے کجھ ہی سالاں بچ ایہہ بُوٹا بڈا ہو کے ڈاہلیاں تے چڑہٹیاں نال پہریا گیا۔ فر تے چاچا شیر زمان سرھڈ کپدیاں اس دی چھاواں تلے بہہ کے دوپہری دی روٹی بھی کھاونڑ لگیا تے آپڑے ڈنگر چگانیاں تھک کے دمے بھی کرنڑ لگیا۔
فر ہک دیہاڑے اس دا نکا جاتک موہنڈے نال لوہکی جئی کوہاڑی ٹنگی دی اس پاسے آ نکلیا۔ لکڑ کنڈا تے زمینداراں آں کرنا ہی پیندے۔ اُس بڈیاں بڈیاں ڈاہلیاں دیخیاں تے تڑ پَتڑّی اس بُوٹے نال جُل پلمیاں تے فر ہک ہک کر کے اس دی چوٹڑیں توں ترلے ہک دو ول چھوڑ کے ساریاں ڈاہلیاں کپ کہدیاں۔ بُوٹا تنگ تے مُچ ہویا کیوں جے کوہاڑی دیاں سٹاں چہلنیاں بونہہ اوکھیاں ہوندئین پر اس دی خوشی دی انتہا ہو گئی جدوں اس آں کو ہاڑی دی ہر سٹاں بچوں ایہہ آواز آونڑ لگی کہ”چل توں کسے دے کم آندیں پیا“۔
فِراوہ اس خوشی بچ ہور تیزی نال بدھڑاں شروع ہو گیا۔ چاچا شیرزمان سال بچ چار پنج واری اس کول آندا، اساں غور نال دیخدا تے اس دے اُردوں پرَدوں فالتو کہاہ تے جڑی بُوٹیاں پٹ کے سٹ چھوڑدا تاں
جے اوہ ہور تاولا بڈا ہو کہنّے۔اسی طرحیاں کجھ اٹھ، داہ سالاں دا عرصہ لنگھ گیا تے اوہ کافی سارا بڈا ہو کے خوبصورت بھی لگنڑ لگیا۔فر اس دیاں ڈاہلیاں کپڑیں دا عمل کئی واری دہرایا گیا پر اس آں آپڑی تکلیف فر بھی خوشی ہی دیندی رہئی کیوں جے اوہ آواز ہر واری اس دیاں کناں پے پے کے ایہہ ہی آخدی ریہی کہ ”چل توں کسے دے کم آندیں پیا“۔
اس خوشی دے نال نال اس آں آپڑیں جوانی دا حسن تے نکھار بھی عزیز ایہا۔ اوہ چاہندا آہسا کہ آپڑیں پوری آب تاب نال پَلے بدھے تے اس جائی جُل پہچے جتھوں اس دے ڈاہلے کسی بھی کپڑیں والے دی دسترس توں باہر ہوون۔ چنانچہ اس سونڑ ہور بھی تیزی نال بدھڑاں شروع کر کہدا تے فر واقعی اوہ اتنا بڈا تے اُچا ہو گیا کی عام حالات بچ کوئی بھی اس دے ڈاہلے کپڑیں جوہگا نہ ریہا۔ تے ہونڑ فِر اوہ آپڑیں جوانی دا خوب چس کہننڑ لگیا۔کیوں جے ہونڑ اوہ چاچا شیر زمان دی بجائے ہر کسی دے کم آونڑ لگ گیا۔اس دی جوانی دی کہونپھری چھاں کڑھدی تہپاں بچ نہ صرف انساناں کو ہی سایہ دے ریہی ایہی بلکہ جانور بھی اس توں فائدہ چاندے ایہے کیوں جے اوہ برفاں تے بارشاں بچ وی
ہک اوٹ بنڑ کے کھلتے دا ایہا۔اس توں بدھ کے اوہ فضائی آلودگی آں کم کرنے واسطے خالص آکسیجن پیدا کر ریہا ایہا۔اس دی آں موٹیاں تے ڈوہنگیاں جڑاں زمی دے کٹاؤ آں روکڑیں بچ مدد گار بنڑ چُکیاں ایہاں۔ مختصر ایہہ کہ ہونڑ اوہ ہر لحاظ نال ہر کسی دے کم دی شئے بنڑ گیا ایہا جس اُتے اس دے دل بچ ہر ویلے خوشیاں دے سمندر ٹھاٹھاں ماردے رہندے ایہے۔
فِر ہک دیہاڑے اچانک اس دی نظر کُجھ اہجیاں بندیاں تے پئی جیہڑے چاچا شیرزمان دے ہم جنس تے اہیے پردیخڑیں بچ اس توں مختلف لگدے ایہے۔ انجو لگدا ایہا کہ کدھرے دوروں آے ہوے نے تاں ہی انہاں سوہنڑ نہ تے چاچا شیر زمان جیئا کالامیلا لباس پائے دا اہیا، نہ ہی موہنڈے تے پھٹی پرانڑیں پہوری سٹی دی ایہی تے نہ ہی انہاں دے ہتھاں بچ کوئی کپڑیں والا ہتھیار ایہا۔اوہ تے صاف ہی چِھکے چَھکے دالباس، سر تے پیلے رنگ دیاں ٹوپیاں جنہاں دا کجھ حصہ اکھیاں کو سورج دی .
تیز لوئی توں بچاندا دِسدا ایہا، ہتھا بچ پلہیٹڑیں والا پھیتہ تے ہک ترے ٹنگی مشین جیئی کوئی شے جس اُتے کجھ نشان لگے دے ایہے کہن کے ہکی دوئے نال کجھ گلاں بھی کردے ایہے تے نال نال کدے ہتھا بچ پکڑی پنسل نال ہک گتے تے چوہنڈی بچ لگے دے کاغذاں تے کجھ لکھدے تے کدے اس تر ے ٹنگی لکڑی کول آ کھلدے ایہے۔
اوہ ایہہ منظر دیخ کے کجھ حیران تے ہویا پر اساں کے پتہ ایہا کہ ایہہ سروے ٹیم اے جیہڑی ہک روڈ دا سروے کر ریہی اے۔فر کجھ دیہاڑے بعد اس بڈیاں بڈیاں مشیناں تے ہتھیاراں نال آپڑیں اُردے پردے دی زمی اُتے تلے ہوندی دیخی۔آپڑیں جئے کئی نکیاں بڈیاں کو ٹہندا گُڑدا دیخیا۔مشیناں دا شور اس دے اُرس کُرس مار چھوڑدا ریہا پر اوہ کے کر ہکدا ایہا۔آخدن اوکھے ویلے ہر ہکی آں آپڑی آپڑی جانی دی پئی ہوندی اے۔اوہ بھی آپڑاں آپ دیخنڑ لگیا۔ کجھ تسلی ہوئی کہ اوہ تھوڑی اُچی جائی ایہا تے روڈ اس کولوں تھوڑا جیئا دوروں لنگھڑاں دِسدا ایہا۔ دوا اس آں ایہہ تسلی بھی ہو گئی کہ
اس دے اُردے پردے بڈیاں بڈیاں پڑیاں موجود ہین جنہاں کو راہ بچوں ہٹانڑاں کوئی خالہ جی دا کہار نہینھ۔ پر فِر ہک دیہاڑا اوہ بھی آ گیا جدوں انہاں دیو قامت پڑیاں دی شامت آ گئی جنہاں دے درمیان اس دیاں باٹیاں تے لمیاں،دور تک گئی دیاں جڑاں اس آں سر سبز تے شاداب رخے دا ایہا۔اوہ سوچی پے گیا کہ حضرتِ انسان کول کتھوں ایہجے ہتھیار تے حربے آ جُ

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *