مکالماتی افسانہ سنجلیاں پچھے

تبریز: اوہ دیخو او! مرادا وی اتاں چڑھدا آندا نے پیا۔۔۔۔
شاہ جی: آوا! اس نائیاں کس دسیا او؟
رشید: پیرو نائی نہی جی۔۔،میرا پھپھیر اے جی۔۔
شاہ جی: ماہ پتے وے لالا! اسدی نسلاں دی گل نہی کیتی او، اسدیاں عادتاں دیخ کے آخیا اے۔
شمریز: پراں دفع کروس جی اساں۔ میں تے آخناں باہرلے دیخاں پر اس آں نہ دیخاں۔۔
رشید: کیوں او؟ تیری تلی تے کے تتا ترئیا س؟
تبریز: کے کھلنے آں لگیدے او،پرائے سرے توں؟ آنڑے دیوس یارا۔۔ اساں دا سنگی ایہی ہیوے نا اہ۔
رشید: تبریزیا! جنڑیا آلی گل کیتی آ۔۔ جنڑا لگیا وے۔کم جدو پھسدے تے اسی مرادے آں وازاں ماردے آں۔
پھولا: اوا! پراں ہٹاس او۔۔ کے ِپدی تے کے ِپدی دا شورہ۔ بڈا آیا اساں دے کم کڈنے آلا۔
تبریز: نہ او، کم تے آندے اساں دے، ساریاں خبراں ایہی تے سٹ دے۔ اس نال سُر رخنا اساں دی مجبوری تے ہیوے۔
شاہ جی: بس کرو او۔۔۔ خلطی ہو گئی اے میرے کولوں۔۔کج ہور گل کرو تے۔۔۔ہن مطلب اے کہ۔۔۔؟
رشید: اساں سارے آں پتا جے کیوں اسی نال رخنے آں۔ گرائیں دی گل اساں دسدے۔ اندرے دیاں کہانڑیاں وی کڈ آنڑدے۔
شمریز: میرے منہوں کج ہور نکل سی نے۔ اگاں۔۔۔۔ کم آندے۔۔ کھوتے دا سر کم آندے اے۔ زنانیاں آلی عادتاں آنس۔۔ کڑی رنگا جا نہ ہوے تے۔
تبریز: تئیں ہر ویلے تو اس کولوں پچھدے رہنا ویں گلاں۔
شمریز: کے پچھدا رہنا او میں تبریزیا؟
خرم: کڑیاں جاتکاں دیاں ساریاں گلان اِسی کولوں پتا لگدیان نا او شمریز! دائی ایہہ مرادا۔آہاہاہا
پھولا: آوا!چپ کرو،ہُن۔ ایہہ آن پونچیا وے مرادا
مرادا: پراؤ! مچ دور آن بیھندیو۔ سنتھے تکر تے میں ہکی ساہے بچ چڑھ آنا واں۔ پر ہِتھے سنجلیاں کول آندیو آندیو تے تریہے دمے کرینڑےپے جلدن۔بلے بلے اج تبریز ا وی آئے دا۔
تبریز: آؤ او! ماسیریا! لنگ آ ہتھے میرے کول۔
ُمرادا: پھولیا! تیری بے بے تے اج وی چھاؤنڑی آں نہی گئی تے میرا کم اج وی نہ ہویا سمجھو۔ مخے! توں آپ روز جلنے تے توں آپ کیوں اس کٹے نہی بن آنے ایں۔
پھولا: ویرا! بس دو دیہاڑیاں دی گل ایہہ، ہو جلسی تیرا کم۔ پرہا نہی ایں میرا توں۔ دو دن ہور۔
شاہ جی: کے بجھارتاں بجھاندیو او، ماہ تے ککھ سمجھ نہی لگدی پئی۔
مرادا: پیرو تسی دماغ شریف تے زور نہ پایو۔۔ اگے ہی بال اڈار بیٹھے ہو سارے سرے توں۔تساں دی سمجھاں بچ آنڑی وی نہی۔
شمریز: تداں دسیا کس وے او کہ، اج اسی اتھے بیٹھے دے آں۔
مرادا: ماہ کس دسنڑا ایہا او۔ پر تدھ مندا بوتھا بنائے دے او؟کوں تے؟
رشید: مرادے دے مؤکل بہوں تیز ہن او۔
تبریز: اہ آپ وی بہوں تیز اے او۔
مرادا: شمریزے دی بوتھی کوں سُجی دی اے او اج۔
شمریز: چھاواں بن اوس او۔۔ میرے منہ نہ لگیں۔
پھولا؛ کیو پھونگرے دے او ہکی دوئی دراں۔ گل کے وے او
شاہ جی: کیوں شمریزیا؟ مرادے آں دیخ کے تیریاں ناساں کیوں پھنڈ گیئیان۔
شمریز: اوا! میریاں کیو ناساں پھنڈسن۔
رشید: اوئے! نہ کتے تے کتا سٹو او۔سگریٹ بناؤ تے لاواں، تے رولا مکاواں۔
شاہ جی: تے مزے پاواں تے اڈی اڈی جاواں۔
مرادا: پیرو! اکھ کھلتی وے تساں دی وی۔۔۔ ہر ویلے ٹن ہی رہییو تسی۔
شاہ جی: ٹن نہ او، بس انجو ای نیزتی جئی چڑھی دی اے ماہ او۔
مرادا: چنگے جی کج تے چڑھے دا نا تساں۔
پھولا: تداں دسیا کس وے او کہ اسی اتھے آں مرادیا؟مرادا: آوا خان!ماہ وی کدی کسی گلاں دا کوئی دسدا اے۔ میں کدے کسی کولوں کوئی گل پچھدا سنڑییاویں، ماہ تے ہر گل آپ ہی آنڑدسدی او۔ تے جیہڑی
گلاں ماہ اج ایہہ ٹھکی چاڑھی اے نا۔۔ اوہ جس ویلے میں تساں دسی نا تے تساں بچو ہکی وے۔ ٹک کے اتھے نہی بیھ ہکنا۔ اللہ دی قسمیں۔۔تسی ساہ نہ کن ہکسو۔
تبریز: نہ کر۔۔ کے خبر کہن آیا ویں۔
شاہ جی: ایہجی کے گل اے او تیرے کول۔ ایوین تھرتھلی مچا چھوڑنے توں۔
رشید: کج نہ کج گل ہو سی نے اس کول،نہ تے ایہہ ٹھکی ایہہ کدے نہ چڑھے آ نے۔ آوا ۸ منڑ گوشت چائے دا اس۔
پھولا: ٹھیک آخنے رشیدیا۔ ایہہ بہوں موٹا اے او۔ ایہہ تے چڑھائی ذرا نہی چڑھ ہکدا۔
رشید: دس نا او، کے گل ایہی؟
خرم: فر دس وی نا۔۔۔۔پیہڑیا! کے گل ایے؟
مرادا: زناوار! ہر ویلے مندی گل ہی کریں تو۔تیری تے بوتی ہی گندی جائیوں سلی دی او۔
پھولا: دس نا او کے گل اے؟
مرادا: پہلوں ماہ سگریٹ پلاؤ۔تاں دسساں۔۔ ڈک کر کے
رشید: اوئے سگریٹ وی مار جلسی نے تے گل وی نا دسسی نے۔
شاہ جی: دیوس اوسگریٹ! تے دس او گل
مرادا: پیرو!کش لاساں تے سال ساں ناں۔
پھولا: ہاں بھکیا! چھک۔
مرادا: ڈک ڈک کے دو کش لاساں۔۔ہنجو۔۔ ہاں۔۔سی ی ی ی ی ی
رشید: سگریٹ دی ٹھبری نہ سیجیں ہلا!
شمریز: ایہہ پیوے تے ٹھبری نہ سجے۔۔اہ نہی ہو کندا۔اسدیاں تے ہر ویلے لہلاں کر دیاں رہندیاں نے۔آہاہاآہاہا
مرادا: تیریاں ہن چھٹی بعد کرسن لہلاں۔۔ تے اسی سارے دیخساں۔ ہی ہی ہی ہی
خرم: مرادا اج نکا نکا ہسدے پیا گل کوئی ڈہڈی کڈ کے آندیدیس لگدے۔
تبریز: دس وا!
مرادا: اوہ آپنڑا ہے نورا کاکا نمازی؟
رشید: ہاں نا! ہے نا!فر؟
شمریز: کے ہویے وے نورے کاکے آں؟
مرادا: دیخیا!شمریزے سنڑ کنجو کتے نالوں کن کھلیارن، نورے نمازیے دا نائے تے۔
شاہ جی: مرادیا تیرا وی کوئی جواب نہیں۔۔ آہاہاہاہا۔۔ چل ابلیس دیا تایا! ہن پٹاری بچوں سپے آں کڈ داں۔
مرادا: ماں ایہہ دسو جے دلشادا ں آپاں دی ککڑی کل کس پکڑ کے کھاہدی ایہی۔
شمریز: ککڑی بچ کتھوں کڈ آندی آ؟تو تے پیا نورے لالے دی گل کرنا ایہاں۔۔۔
مراد: صبر کر او! ذرا جا۔ پہلوں ماہ دسو کس کس تے، کھتے جل کے کھادی اے ککڑی؟
خرم: نہ ہو اساں نہی کھاہدی،اوہ ستارے ہنہاں پکڑی اے تے تلے جندھراں کو پکا کے کھاہدی نے۔ اسی نال نہ ایہے۔
مراد: ماہ پتا ایہا کہ میرے سوا تسی کدے ایہجا کم نا کر سو۔
پھولا: نورے لالے دا کے آخنا ایہاں پیہا توں۔
مرادا: ہاں آخنا ایہاں کہ کل نورے کاکے دے کھار مزمان آئے اے۔
تبریز؛ کونڑ؟
شمریز: کونڑ ایہے او؟ دس نا ہونڑ۔ ساد نہ لا نا۔نشے نہ کہن نا۔ سہکا نہ نا اصیلا!
شاہ جی: جنڑے جنڑے ایہے یا زنانیاں ایہاں؟
مرادا: پیرو گلاں منڈو پکڑ دے او جی۔۔دال سویاں ماہ وی دییو نا او۔۔ بھک لگ گئی ہے،ٹھکی چڑھ کے آیا واں او
خرم؛ کھانڑے اسطے کج وی اساں کول، آپنڑی گلاں جائی لا داں۔
پھولا: ہاں گل مکا تے آ پنڑے آ پنڑے کھارے جلاں تے دیہاڑی روٹی کھاواں۔
تبریز: BBC دیا پترا!نورے کا کے دی گل مکا۔اُتھے دا ساہ اُتھے تے تِلے دا ساہ تِلے کیتے دا دیئے۔
رشید: گل ہجراں نہی مکا کندا ایہہ۔۔ ہجراں رجھ کے مینگڑیاں پاسی آ تے دودھ دیسی۔ سیانڑ دے نہی او اس آں۔
پھولا: آہاہاہا۔۔ سچ آخیا وی رشیدیا۔۔
مراد: ہچھا میں ددھے بچ۔۔ ٹھیک ہے رشیدیا کم جدو پھسدے تے میرے بوہے آنڑ وازاں لانے۔ نہی یاد ایہی۔ شامدہ دا رشتہ ہویا کہ نہی۔ اساں ایہہ خط پونچا۔۔ بھل گیاں وے لگدے۔
خرم: چنگے نا او تو یار ایں نا اپنڑا۔۔ کیو ں نہ تداں کماں دا آخیا کراں او۔
شاہ جی: مرادا،کم آنڑے آلا یار وے۔شمریزا،کیوں خفے تیرے نالوں مرادیا
مرادا: خفا وے تے خفا ٹکا رہوے جی۔
شمریز: ہن گل سونڑا سیں کہ نہ؟
مرادا: سنڑ او فر،دلے آ تھم کے۔کل مزمان آئے اے۔ میری بے بے آں بلا کے دیہاڑی دی روٹی پکوائی نے۔ تڑکے آلے چاول، ککڑی شورے آلی تے سکی سکی وی،آلو ماس دا رَتا رَتالَوتر، دھوتی دی دال، قیمہ پا کے
میتھرے کچے بھنے، چٹنی دہی آلی بچ تھنیا،نیلیاں مرچاں،تمر،اناردانہ،پودنا،کیلے تے کیک پا کے فیرنی وی۔ موٹے موٹے ڈکرے مولیاں گاجراں دے۔۔۔بوتلاں۔۔۔
رشید: بھک نہ چمکا تے اصلی گلاں تے آ۔ بہوں لمکانے ویں گلاں توں۔
مرادا: ہک مکھن ٹافی دییو نا او۔۔۔ ماہ وی او
تبریز: اساں کول کتھے وے مکھن ٹافی۔۔۔
مرادا: انھی دیا! مکھن ٹافی دے کاغذ جے ایہہ پئے دن۔ ایہہ کس کھادیان۔ میرے اسطے کیوں نہی رہئی۔ ہیں؟
خرم: کوئی ڈہڈی بھکی روح آ تیری او۔ہونڑ نہین آخیا جے ہے وے۔
مرادا: چلو فر۔ہچھا تے آخنا ایہا ں پیا کہ۔۔ ٹکڑا انہاں مزمان ماریا تے فر دعائے خیر کیتی نے۔۔۔
شمریز: کس دی دعائے خیر مرادیا۔۔۔ ہیں؟
مرادیا: ہاں ہاں۔۔ جنڑیو آپنڑی چھٹی بانو دی گل پکی ہو گئی اے۔تے شمریزے تے میرے دلے تے ڈاہڈی سٹ لگ گئی اے۔
شاہ جی: ہیں۔۔۔ نہ کر اوئے۔ مندی خبر سنڑائی او۔۔۔ مندی بہوں مندی
تبریز: اصیلا!اس گلاں تو اساں کولوں سگریٹ پی گیا ویں تے اتوں مکھن ٹافی وی منگنے پیا۔۔ کھل او تیری اس۔۔
شمریز: اٹھ او تیری!
شاہ جی: میرے بچ تے ساہ نہی اٹھنے دا پر تسی سارے مل کے اس مرادے آں مارو اوئے۔
مرادا: ماہ کیوں ماردیو بے غیرتو! رشتہ اسدا میں نہی دتا۔۔ ماہ چھوڑو اوئے۔۔۔۔

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *